متن HTML

                               ريشه ها را نبريد
با توام اي قاصدك بيگانه           آسمان،مردمك چشم من است
اين زمين                       ريشه وهم خويش من است.مي داني؟
خاك با بوي نمش،دشت با خاروشنش
باغ و گلستان من است.مي داني؟
ريشه ها را نبريد           ريشه ها كرده سر سرو و صنوبر به هوا
تو به من گفتي:به بتخانه روم
تيشه بر دارم وداغ بر اين دل ديوانه زنم
ايل بگذارم ودر دره شب ،با علف هرزه اي،همخانه شوم
برو اي قاصدك گم كرده تبار،خانه پير من اينجاست
كجا در بزنم،گنبد سبز من اينجاست،كجا حلقه زنم
مرغ عشقم،به خيالت نرسد،شب تابم
آنقدر چنگ بر اين خاك پر افسانه زنم،تا كه مجنون شوم
بي دل و ديوانه شوم
آنقدر نيمه شبان،چنگ بر دامن هر لاله زنم
تا كه ليلي من آيد به درو،بر خاك رهش بوسه زنم
ريشه ها را نبريد،ريشه هامانده بجا،از نفس باد صبا
ريشه ها چشم براهند هنوز
ريشه هاچشم به راه واشدن:"صد گل هفت بهارند".هنوز
ريشه ها منتظرند،ريشه ها منتظر دست نوازشگر باران بهارند،هنوز
ريشه اي از ريشه ها،شبي در بستر خاك،از خيرگي غنچه خود
تا سحر ناليد وگريست.
صبحدم از سر مهر با غنچه بگفت:
نرو اي غنچه خواب آلوده،تو به آن باغ كه هست
قاصدكي پيرهن آلوده،مي كند هر روز تو را
دورتراز شبنم و صبح،مي برد رنگ تو را
با دم پائيزي خود،مي كند خار غريبي به دلت
مي چكد خون دلت بر جگرم
درد مي پيچد بر بند بند استخوان خسته ام
شعله مي گيرد سراسر تار و پود بسته ام
مي كند همدردي،هر دم خاك،با لحظه هاي تلخ من
وتو از خواب خوش خرگوش ها،هرگز نخواهي فهميد
ريشه ها چه دردي دارند؟
                 بر گرفته از مجموعه شعر:دست هاي آفتابي(م.ش.فنايي)
 
متن HTML

 

 
                                        حفظ جنگل ها
به   نام آن كه هستي را بنا كرد                            بشر را با طبيعت   آشنا   كرد
پديد آورد دشت و كوهساران                               فرو باريد بر آن برف و باران
زمين را داد پوشش از گياهان                             شود محفوظ از سيلاب وطوفان
ز خاك آورد بستان و چمن را                            ز دشتان گل،ز كوهستان گون را 
نمايان  گشت جنگل هاي   زيبا                            به   انواع   درختان   شد    مهيا
به   حول قوه مولاي  حكمت                               كه   مأوا گشت آهوي خطن را
ز كوهستان بخواند كبك خوشخوان                        ز جنگل ها   بماند    شير غران
خورد رزق از طبيعت چارپايان                           كه روزي  آورد  از  بهر  انسان
تمام    اين       نظام    آفرينش                             ز  بهر آدمي  آمد  به    جوشش
چو هستي را صفا بخشيد خالق                             حفاظت  را  سپردش  بر خلايق
بيا اي هموطن با هم بجوشيم                                براي  حفظ  جنگل ها بكوشيم
مراتع را نگهداري است بر ما                              ز مأموران آن ياري است بر ما
گون آن بوته سر سخت و خارا                             حفاظت  مي نمايد  خاك  ما را
بپرهيزيم از قطع درختان                                   ز تخريب  گون ها  و گياهان
ز تخريب گون ها و مراتع                                  شود برخوردمان برخورد قاطع
هر آنكس كه مراتع را براند                                 نبايد خويش را   انسان   بداند
مراتع پوشش روي زمين است                             كه در سيلاب و طوفان آهنين است
به جنگل ها فرود آري،تبر را                              نخواهي شد ز كردارت   مبرا
حفاظت كن عزيزم تا تواني                                 از اين سرمايه هاي جاوداني
كرمي با دل و اخلاص و ايمان                            حمايت مي كند از مرتعداران
 
                                                               قرقبان (اصغر كرمي زارها از قزوين)

سلام
اي كاش نقاش بود م و همه چيز را رنگ عشق مي زد م،دست هايم را مثل نيلوفر، قلبم را  مثل ميخك،نگاهم را مثل گل محمدي و دلم را چون گل بنفشه
خوش آمديد،اينجا خانه دل و خانه قلم بدستاني است كه جوهر قلمشان سبز است و جز سبزي نمي نويسد.
اينجا عشق است و عاشقي،اينجا عاشقان از تبر بي خبر كه بر معشوقشان زخمه مي زند،زخم ها بر دل دارند.
اينجا نگاه پر مهر و روح ترد سبز انديشان،شكوه طبيعت را د مادم نجوا و مهربا ني را به طبيعت هزار رنگ ايران عزيز هديه مي كنند.

 برگ افتاده چه حالي دارد


اولش بغض زمين بود ورنگ مهتابي ماه
ودرختي كه در خواب ابد بود هنوز
بر تنش برگ نبود،شاخه اش سبز نبود
لانه گنجشكي،روي آن هيچ نبود و كلاغي
بر سر شاخه آن،در مي آورد اداي عقاب
و صدا مي زد جوجه هايش را،مثل عقاب
باد پائيزي به طراري او،از ته دل مي خنديد
سفري مي كرد خورشيد،به آن سوي خدا
وخدا خواب نبود،در دلش آه نبود
اولش بغض زمين بود ورنگ مهتابي ماه
دل تاريك يك كوچه باريك وپر پروانه به باد
لب خاموش يك جام ودل بي تاب نگار
و درختي كه در خواب ابد بود هنوز
برگ هايش همه از شاخه افتاده زمين
برگ،تا بر سر يك شاخه سبز است ،برگ است
وقتي افتاد زمين ،واي چه حالي دارد!
مي دود در كوچه ها،پس كوچه ها
پي ولگردي باد،پي بي نامي ونام
مي شود بازيچه دست خزان
التماسي مي كند بر عابران
زير پا مي رود ومي سوزد
خش خشي مي كند و مي گريد
ديگر از برگ ندارد برگي،آشيانش ندارد گرمي
برگ تا بر سر يك  شاخه سبز است ،برگ است
وقتي افتاد زمين،واي چه حالي دارد
اولش بغض زمين بود و رنگ مهتابي ماه
و درختي كه در خواب ابد بود هنوز

 برگرفته از مجموعه شعر:دست هاي آفتابي اثر م.ش.فنايي

 

          
                             کاشتن درخت
یعنی : زمینی که پر از مریم است و عطر مسیح همراه دارد
یعنی : شکوفایی تمامی گلها بر سینه سنگین سکوت
یعنی : پشت حوصله بیدار باغ نشستن و در کنار تمامی خاطره ها ترجمه زیبایی گفتن و زیبایی جستن
یعنی : سرود هماهنگ دریا
آنگاه که آغاز می شود....
یعنی : نفس کشیدن زمین در زمان
ونشانی یک سلام
یعنی : لبخند یک جنگل پر از واژه
کاشتن درخت یعنی یک آسمان ستاره
یعنی : آیت چشمان آبی آسمان
یعنی : تفسیر ایستادگی خورشید در تهاجم باد و ظاهر شدن با وضویی که خدا را می بینی
کاشتن درخت یعنی با لهجه گل حرف زدن
یعنی: کلاس اول  در باران عشق
کاشتن درخت یعنی پیراهنی سبز که از بوی عشق لبریز است
کاشتن درخت یعنی روسری ای که آشیانه تمامی پرندگان است
پرندگانی که تا خدا پرواز می کنند
و طلوع خنده شان سبز است و در زیر چتر دست های سبز درختان آرام می آرمند
کاشتن درخت یعنی....
                                   منوره گیشن زاده
 
    
من وتو با دست هایمان نهال کوچک را به خاک سرد اسفند می سپاریم و آفتاب ، گرمای خویش را هدیه راه طولانی اش می کند و آب ، با پاکی اش بدرقه شکفتنش می شود.
زمین سبز ، دوست داشتنی و خیال انگیز است ، چشم رت نوازش می دهد و زبان رابه تسبیح وا می دارد.
ما با هم در هفته منابع طبیعی قرار می گذاریم و همدیگر را به کاشت و حفظ این موجود زیبای خداوندی سفارش می کنیم.
این قامت بلند و با شکوه ، طلای سبزی است که زیستن ، شکوفایی ، حرکت و پویایی را به ما می فهماند.
درخت ، ای سبزترین شکوفایی استوار و ای ریشه کرده در تنفس لحظه ها ، ای سرشارترین شگفتی طبیعت و ای سرشاخه های نیاز زمان و زمین
درخت ای تندیس باران خورده استوار  و ای برگ برگ دفتر بی قراری ، وقتی که تو نیستی ، تمام هستی من در تنفسی سیاه گم می شود و به خواب عمیق فراموشی می پیوندد.
درخت ، وقتی که تو نیستی ، کدام شوق را جرات جوانه زدن است و کدام مهر را توان روئیدن ؟
درخت ! کدام زیبایی وام دار تو نیست و کدامین حیات و میهمان خلوت سبزرنگ برگ های تو نیست ؟
درخت ؛ وقتی بهار میهمان پنجره های تو می شود و آفتاب از روزنه نگاه به کوچه های خلوت تو راه می پوید ، کدامین دست به خود اجازه می دهد که این همه احساس مالامال را سرنگون کند ؟
درخت  ؛ نگاه ساقه هایت را به سمت آواز پرندگان بگردان که دیر زمانی است هیچ چشمه ای در ذهن زمین نروییده است و هر آنچه پرواز است بی تو کوچیده است .
درخت ؛ رایحه جوانه هایت را به من ببخش و دست هایم را شکوفا کن تا در یک تولد بارانی ، تو را در باغچه شکوفایی ؛ میهمان لحظه های بهاری کنم .
درخت ؛ تو را در زمین می کارم و مهرت را در ضمیر وجودم ، تا نشانه سرسبزی همواره  با خود خواهم داشت.
                                     روز درختکاری وهفته منابع طبیعی مبارک باد